Mimo że zarówno przedstawiciele frakcji bolszewickiej (przede wszystkim Lenin), jak i frakcji mienszewickiej (Plechanow, A. Deborin, L. Akselrod) prowadzili w obronie filozofii marksistowskiej zdecydowaną walkę z wpływami rewizjonizmu filozoficznego, to jednak część inteligencji partyjnej hołdowała odmiennym przekonaniom filozoficznym. Po Rewolucji Październikowej niektórzy spośród niej nadal reprezentowali postawy i poglądy nie dające się pogodzić z marksistowską filozofią.
Wspomniany np. A. Bogdanów nie przyjął krytyki Lenina zawartej w pracy Materializm a empiriokrytycyzm, uważając, kredyt bez zaświadczeń o zarobkach
At> Lenin niewłaściwie odczytał jego poglądy. Po Rewolucji Mulidstlernikowej (już bezpartyjny) pracował jako lekarz, zabie-injqc glos w sprawach kultury, nauki, filozofii. Krytyka ra-dslttcka zarzucała mu negację filozofii marksistowskiej, odrżu-oanle dialektycznego pojęcia ruchu i rozwoju (problem ?ja-Uoici"), poparcie dla stanowiska mechanistycznego i inne.
Także stanowisko filozoficzne Łunaczarskiego, piastującego wynoką godność komisarza oświaty, nie spotkało się z aprobatą radzieckiej społeczności filozoficznej.
| |
|